Michel Beekman als letter tijdens Sens aan het woord

Geplaatst op: 14 september 2014

Het zit er weer op!

Zondag 14 september 2014. Vandaag eens geprobeerd uit te slapen. Of het goed bevallen is weet ik niet gezien de pijn in mijn hoofd/nek maar het idee was op voorhand wel prettig. Even niets moeten en gewoon kijken wanneer je wakker wordt. Het seizoen zit er bij ons namelijk weer op en dan kan de riem er weer af. Gelukkig want ik liep de laatste weken wel een beetje op mijn tandvlees. Menigeen had hier ogenschijnlijk last van gezien de nog wel zeer beperkte deelname op de laatste vluchten. Ook was de stemming binnen duivenmelkerskringen de laatste tijd niet al te best.

Naast de melkers hadden de meeste duiven het ook wel een beetje gehad. Bij mij ook het hok vielen de veren de laatste weken in een straf tempo. Iets dat ik wel graag zie maar dan het liefst wel drie weken later dan nu het geval was. Dit had echter zo zijn (reeds beschreven) redenen dus dan is het gewoon een kwestie van de rit uitzingen. Met nat weer en regen valt dit dan niet mee, echter gisteren waren de weergoden de kale duiven wel gunstig gezind. De zon scheen na een grijze start en de vluchtlijn was droog. Er blies een matige wind uit Noordoostelijke richtingen. Ideaal voor duiven met macht. D.w.z. jonge duiven met voldoende veren (op Sens) en oude duiven met voldoende trainingsuren (op Quievrain). Kortom een mooie afsluiter van het seizoen voor de programmaspelers zoals ik.

Voor de derby der junioren (die natuurlijk geen derby meer is) waren de omstandigheden wel erg pittig. Slechts degenen die hun jonge duiven echt 100% in orde hadden qua veren, motivatie en gezondheid pakten goed. Het was een vlucht voor echte specialisten, vooral voor specialisten die over jongen beschikken die qua afstandsgeschiktheid de klus aan konden. De meeste junioren vlogen namelijk 7 uur of langer en dat is iets dat niet iedere jong aankan. Ook de eerdere vluchten hadden de jonge garde qua omstandigheden nog niet echt op de proef gesteld. Hierbij opgeteld de (te) late lostijden (vooral voor Troyes en Morlincourt) en alle ingredienten voor een ‘echte uitdaging’ waren voor handen. Helaas zorgde de late lossing er (weer) voor dat veel duiven op de dag van lossing hun thuisbasis niet bereiken konden en dat is toch iets waarop de nationale lossingscommissie meer zou moeten letten.

Zelf had ik niet mee op Sens maar bekeek ik de aankomsten van Sens op het hok van Willem de Bruin. Als ik ergens duiven ga ‘letten’ wil ik vroege duiven zien en het liefst veel ook. Een van de betere opties is dan natuurlijk het tophok met jonge duiven in Reeuwijk. Het was even haasten doordat de programma duiven van Noord Holland pas tegen 15:00 uur arriveerden en te laat komen als je gaat letten natuurlijk ongewenst is.

Het liep goed want om 16:00 uur opende het hek zich op de dam in Reeuwijk. (Achteraf) Ruim op tijd. Ruim de tijd om nog even te melken met de topmelker van dienst en diens supporters. Er was grote twijfel over de snelheid die de duiven zouden kunnen maken.

Letten bij Willem De Bruin

Gelukkig is er altijd informatie van de voorhand zodat verrast worden door een duif zo ongeveer onmogelijk is. Even na 16:30 uur kwamen de eerste tijden / meters per minuut via de ‘App’ binnen druppelen. Topper Bosua uit Dordrecht maakte 1094 mpm. Om 16:55 uur zouden ze in Reeuwijk 1100 mpm maken. Kort na 16:45 uur kwamen de meters van Broekhuizen uit Gouda op de App, 1114 meter per minuut. De overvlucht ging harder dan de voorvlucht. Althans de Oostelijke voorvlucht. De duiven moesten nu ieder moment komen want anders was de mogelijkheid om de eerste in groot verband te spelen vervlogen. De minuten gingen tergend langzaam voorbij en Willem en wij letters tuurden richting de A12. Door de weidse polder kun je tot de A12 kijken en kun je (mits je ogen er geschikt voor zijn) de duiven van heel ver zien komen. Even door ‘51’ ontwaarde een letter een duif die richting het hok stak. Ogenschijnlijk tergend langzaam maar in werkelijkheid best vlot legde het kleine donkere duivinnetje de laatste paar honderd meter van haar missie af. Ze viel direct zonder een seconde te verspelen. 1109 mpm. Nog vroeg maar niet de eerste. Uiteindelijk bleek het de 9e tegen 11057 duiven. De vroegste viel bij van Toor in de Westelijke voorvlucht in Vlaardingen hetgeen gezien de windrichting (en kwaliteit) niet onlogisch is.

Het zolderhok met landingsbanen

Hierna volgden de duiven elkaar gestaag op. Er vielen 42 duiven in 50 minuten (van de 167) en dat blijft een prachtig gezicht. De duiven hadden het niet makkelijk gehad onderweg. Ook werd de eerste duif nog even goed bekeken. Een klein donker kras duivinnetje. Een dochter van Stephanie die slechts 1 pen gegooid had. Er zat geen veertje verkeerd aan!

Hoe anders was dit bij de duiven die ik later die middag/avond zag komen. Bij thuiskomst in Aalsmeer liep ik nog even binnen bij mijn buurman. Deze gekende overnachtspeler speelt zijn niet verduisterde jongen met een hele andere doelstelling op Sens. Zij dienen slechts te leren en dit vertaalt zich in de aankomsttijden. De eerste arriveerde om 18:45 uur waarna ook hier de aankomsten zich vlot opvolgen. De veren vielen er echter bij sommigen gewoon vanaf.

Bij het uitslaan bleken de grote verschillen nogmaals. De enige liefhebber in onze club met goed verduisterde jongen klokte bijna een uur eerder dan de rest. In de sector was dit echter een gewone duif want eens te meer bleek dat de duiven in Zuid Holland beter kwamen dan in Noord Holland. Naast de deelname en de afstand zal ook het voorafgaande programma hierin een rol spelen. In Zuid Holland heeft men een zwaarder programma voor de junioren dan in Noord Holland. Deze hardheid zorgt er naar mijn mening voor dat de duiven op Sens veel beter naar huis komen.